เขียนจากใจ Khianjakjai

  เป็นเหมือนกันไหม?…บางครั้งนั่งมองผู้คนรอบตัวแล้วถามตัวเองว่า “ชีวิตนี้แท้จริงแล้วมีความหมายอย่างไร และเราควรใช้มันอย่างไรให้คุ้มที่สุด?” เวลากำลังเดินไปทุกวินาที แต่เรากลับลืมว่าลมหายใจแต่ละครั้งคือของขวัญที่มีจำกัด อยู่…เพื่อเรียนรู้ความหมายของชีวิต วันนี้ฉันนั่งอยู่ที่มุมนั่งเล่นของโรงพยาบาล เห็นผู้คนมากมายเดินผ่านไป—บางคนเจ็บป่วย บางคนอ่อนแรง บางคนยังยิ้มได้ทั้งที่เหนื่อยล้า ภาพเหล่านั้นทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่า… มนุษย์เราต่างพยายามอย่างเต็มที่ที่จะ “มีชีวิตอยู่” เราใช้แรงกายแรงใจ ต่อสู้กับโรคภัย ทำงานเก็บเงิน ดูแลครอบครัว ออกกำลังกาย หาอาหารดี ๆ เพื่อยืดวันเวลาออกไป ทุกสิ่ง ทุกอย่าง…ก็เพื่อได้ อยู่ต่ออีกสักวัน วันที่เราเผลอลืมคุณค่าของลมหายใจ บางครั้งฉันเองก็มีวันที่ใจหนักจนไม่อยากอยู่แล้ว ความเจ็บปวดทั้งกายและใจทำให้เผลอลืมไปว่า เพียงการได้หายใจในวันนี้ ก็คือของขวัญ ของขวัญที่ไม่ใช่ทุกคนจะมีโอกาสได้รับเสมอไป ความจริงที่อ่อนโยน ไม่ว่าเราจะดิ้นรน หรือท้อแท้แค่ไหน ปลายทางของชีวิตก็เหมือนกัน— เราเกิดมาเพื่อจะจากลาในสักวัน ความจริงนี้ไม่ได้โหดร้าย ตรงกันข้าม มันคือ คำเตือนอ่อนโยน ว่า...